کافه سر نبشی است که دو خط اتوبوس از آن می‌گذرد. ساعت پنج‌ونیم باز می‌شود؛ برای یک کافه زود است و برای کسانی که اول از همه می‌رسند، دیر.
عکاسی در یک هفته انجام شد، همیشه در همان نودِ دقیقه.
۰۱مکان
این نبش، پیش از آنکه ساختمان پنجره‌های فعلی‌اش را داشته باشد، کافه بوده است.
۰۲آدم
اولین میز کنار پنجره پیش از روشن‌شدن چراغ‌های ته سالن اشغال می‌شود.
۰۳محیط
آشپزخانه با دو قابلمه می‌چرخد و برنامه‌ای که هیچ‌کس ننوشته است.
۰۴کنش
چای دو بار از ارتفاع ریخته می‌شود. هیچ‌کدام برای نمایش نیست؛ این‌طور به‌اندازه‌ای سرد می‌شود که پیش از رسیدن اتوبوس بشود خوردش.
۰۵جزئیات
روزنامه هر صبح از همان صفحه تا می‌شود: ساعت حرکت و تأخیرها.
۰۶رابطه
دو نفر سال‌هاست این میز را با هم قسمت می‌کنند و هیچ‌وقت هم‌زمان پشتش نمی‌نشینند.
۰۷لحظهٔ آرام
حدود بیست دقیقه میان دو شیفت، تعداد صندلی‌های سالن از آدم‌هایش بیشتر است.
۰۸قاب پایانی
ساعت هشت پنجره‌ها بخار گرفته‌اند و نبش بیرون، مال آدم‌های دیگری است.
یادداشت‌های میدانی
- عکاسی در یک هفته انجام شده است.
- از همهٔ کسانی که داخل کافه عکاسی شده‌اند پیش از عکس‌گرفتن اجازه گرفته شد و محل احتمالی انتشار توضیح داده شد.
- ویرایش فقط شامل تنالیته، رنگ و برش است. چیزی اضافه یا حذف نشده است.
اگر به پروژهٔ شما نزدیک است
می‌توانید کمک کنید این روایت را بگوییم؟
معمولاً یک گفت‌وگوی کوتاه کافی است تا روشن شود آیا یک مکان، یک زمان‌بندی و مجموعه‌ای از اجازه‌ها می‌توانند روایتی مثل این را نگه دارند یا نه.