جوی در ساعت‌های مشخصی به باغ‌ها می‌رسد؛ سهم هرکس با زمان اندازه‌گیری می‌شود، نه با حجم آب. اینکه آب به چه کسی و چه مدت می‌رسد، با نظمی تعیین می‌شود که از هر ساعتی در آبادی قدیمی‌تر است.
عکاسی در سه روز انجام شد، بیشتر در آن دو ساعتی که سهم‌ها دست‌به‌دست می‌شوند.
۰۱مکان
جوی از پایین‌ترین نقطهٔ آبادی وارد باغ‌ها می‌شود و پیش از رسیدن به آخرین کرت، چهار بار تقسیم می‌شود.
۰۲آدم
نوبت با کسی است که سهم آن ساعت را دارد. انتظار در سایهٔ دیوار می‌گذرد.
۰۳محیط
هر باغ یک سدّ خاکی کوچک دارد و سنگی برای نگه‌داشتنش. هر دو جایی گذاشته می‌شوند که بی‌نگاه‌کردن هم پیدا شوند.
۰۴کنش
سدّ با یک فشار پا باز می‌شود و آب در حدود چهار ثانیه ردیفی را که برایش تعیین شده پیدا می‌کند.
۰۵جزئیات
نشانِ روی دیوار نشان می‌دهد وقتی سهم کامل است، آب باید تا کجا برسد.
۰۶رابطه
تحویل نوبت بدون گفت‌وگوی زیاد انجام می‌شود. نفر بعدی از قبل سر گوشه ایستاده است.
۰۷لحظهٔ آرام
میان دو سهم، جوی یک دقیقه خالی می‌ماند و صدا کاملاً عوض می‌شود.
۰۸قاب پایانی
تا اواخر صبح آب رفته است و خاک شکل مسیرش را نگه داشته.
یادداشت‌های میدانی
- عکاسی در سه روز انجام شده است.
- اجازهٔ عکاسی داخل هر باغ جداگانه از صاحب همان باغ گرفته شد.
- چیزی اضافه یا حذف نشده است. ویرایش فقط شامل تنالیته، رنگ و برش است.
اگر به پروژهٔ شما نزدیک است
می‌توانید کمک کنید این روایت را بگوییم؟
معمولاً یک گفت‌وگوی کوتاه کافی است تا روشن شود آیا یک مکان، یک زمان‌بندی و مجموعه‌ای از اجازه‌ها می‌توانند روایتی مثل این را نگه دارند یا نه.